Hoe een bloedige aanvaring met een verwend rotjochie Els Quaegebeur weer eens doet beseffen: niks mis met af en toe streng zijn.

Zaterdagochtend, aquarium Artis. Mijn dochter Kate (4) en ik stonden zoals gebruikelijk gedurende lange tijd in een donkere zaal naar de haaien te kijken. Plotseling dook in de halfduisternis een klein, blond jongetje op. Hij schoof Kate opzij als een Playmobilpoppetje waarop hij was uitgekeken. Ze viel van het plankje, tand door haar lip, huilie huilie. Met grote betraande ogen staarde ze hem aan, eerst vanuit onbegrip over zo veel lompheid, maar al snel kreeg ze iets strengs over zich. Kate wachtte op excuses, want daar kom je mee als je iemand pijn hebt gedaan, expres, per ongeluk, per ongeluk expres, whatever. Het jongetje zei niets. Hij volgde doodgemoedereerd de bewegingen van de vissen, alsof er niet een bloedende vrouw achter hem stond te wenen. De vaders van het jongetje, die tot dan toe vanaf een bankje in het midden van de zaal hadden toegekeken, kwamen schoorvoetend aangelopen. Ze sloegen geen acht op Kate en mij, maar richtten zich meteen tot het jochie – voor wie zij niet meer dan twee zakken lucht waren. “Noah, lieverd, Noahtje, zeg even sorry tegen dat meisje. Ze heeft zich pijn gedaan.” Noahtje nam de houding aan van de haaien: stuurs, arrogant, zwijgzaam.

Omdat ik het zeg
Een kwartier later kwamen we buiten. Noah zat bovenop de witte kunstwerk-dinosaurus die voor het aquarium dienstdoet als glijbaan. Kate liet zich niet meer kennen. Ze klom omhoog langs de staart van de dino, vermorzelde Noah met haar seriemoordenaarsblik en gleed langs de nek naar beneden. Na tien keer had ik wel gezien. “We gaan”, zei ik. Kate: “Nog één keer.” Oké. Ze ging nog een keer. “We gaan nu”, zei ik.  “Waarom gaan we dan nuuuuhuuuu?” Daar had ik maar één antwoord op: “Omdat ik het zeg.” Geen zin in het softe gedoe van de papa’s van Noah. Geen leugens (“Oeh schat, Artis gaat zo dicht. Straks zitten we hier opgesloten.”), geen zin in omkoperij, discussies of een compromis van het type mama = de loser. Gewoon, omdat ik het zeg. Heerlijk.

Grenzen
Ja, oihz klinkt een beetje streng. Het is ook een beetje streng. Maar het gebrek aan logica in een kinderbrein vraagt om grenzen. Daar ga ik niet ingewikkeld over doen. Zo nu en dan een simpel oihz is heel verfrissend. Zeker in het geval van onderwerpen die ik al herhaaldelijk wél uitgebreid heb toegelicht. Ik vertik het om voor de vierde keer uit te leggen dat de iPad niet van nattigheid houdt en hij dus niet mee in bad kan, hoe goed ik me ook kan voorstellen dat het na een lange dag van school en BSO weldadig zou zijn om vanuit het schuimwater naar Peppa Pig te kijken. Jammer. Gaat niet. Omdat ik het zeg.

Lees het hele verhaal in Kek Mama 08-2015. Online bestellen doe je hier.