Je kunt natuurlijk met je zus bespreken waarom je niet gelukkig bent in je huwelijk, maar misschien is het slimmer in relatietherapie te gaan. “Mijn man bleek net zo te balen van onze ruzies als ik.”

Sommige mensen wuiven de gedachte aan relatietherapie met een nergens-voor-nodig-gebaar weg. Je kunt je huwelijkse sores toch wel zelf oplossen? Waarom zou je die bij een derde onder een vergrootglas leggen? Je kunt ze net zo makkelijk bespreken met een vriendin, je zus of desnoods je moeder. Die je dan gezellig van advies voorziet. Kan wel zijn, maar steeds meer mensen doen het toch. 70 procent van de Nederlandse stellen heeft relatieproblemen en 45 procent daarvan zoekt daadwerkelijk hulp.

Eyeopener
Ook Casper (44) en Kim (39), zeventien jaar samen, drie kinderen van vijf, vier en twee, togen naar de relatietherapeut. Dat was een jaar geleden, toen ze alleen nog maar tegen elkaar snauwden. Kim: “We ruzieden over alles. Over opvoeden, geld, het huishouden, zelfs over een dagje uit met de kinderen. We gingen ook steeds vaker zonder elkaar op pad. Op een feestje stond ik met een man te praten en dacht opeens: wat ben jij leuk. Dat was voor mij een eyeopener. Ik ergerde me dood aan Casper, maar wilde hem niet kwijt. De jongste was net een jaar oud, we waren ons gezin aan het opbouwen, dat wilde ik niet zomaar aan de kant schuiven. Hij stemde meteen toe toen ik relatietherapie opperde. Hij was zelfs opgelucht. Hij baalde net zo van al die ruzies als ik.”

Beste tip
Kim en Casper hadden eerst ieder apart een aantal gesprekken met de therapeut, waarin ze hun kant van het verhaal konden vertellen. Daarna waren ze samen aan de beurt. Kim: “Ik vond het nogal ongemakkelijk, zo iemand gaat toch schudden aan het fundament van je huwelijk. Alles wat veilig en vanzelfsprekend voelde, viel weg. Ik ging ervan uit dat Casper er altijd voor me zou zijn, maar bij de therapeut zei hij dat hij het laatste half jaar vaak aan scheiden had gedacht.” Na een aantal intensieve gesprekken werd het Casper en Kim duidelijk wat er niet goed ging in hun relatie. Ze hadden door de komst van hun kinderen hun vrije leven moeten opgeven. Het spontane werd noodgedwongen ingeruild voor het vaste ritme van het gezinsleven. Ze misten hun vrijheid en gaven elkaar daarvan onbewust de schuld. “Ik stortte me op ons gezin, waardoor Casper het gevoel had dat hij er niet meer toe deed. Hij ging steeds vaker in zijn eentje op pad, waardoor ik weer het gevoel kreeg dat hij liever zonder mij was. We waren boos op elkaar en dat uitte zich in ruzie. De beste tip die we kregen van de therapeut was dat we onze irritaties eerst moesten opschrijven en pas ’s avonds met elkaar bespreken. Er waren momenten dat ik met stoom uit mijn oren driftig mijn ongenoegen op papier zette en niet kon wachten totdat ik het hem die voor zijn voeten kon gooien. Maar wat bleek? De irritaties van overdag waren ’s avonds niet meer belangrijk. Ik dacht vaak: waarom was ik ook alweer zo boos?”

Lees het hele artikel in Kek Mama 09-2015. Online bestellen doe je hier.

In samenwerking met Kek Mama