Jorinde wist het zeker: ze zou een schat van een moeder worden met voorbeeldige kinderen. Tien jaar later betrapt ze zichzelf erop dat ze meer wegheeft van een drilsergeant.

Het begon zo veelbelovend. Met oudste zoon (inmiddels tien) in de draagdoek, keek ik toe hoe in de kinderboerderij een jochie van een jaar of zes met zijn gezicht op onweer een leeg blikje zo hard mogelijk tegen een kinderwagen probeerde te trappen. Wat een monster, dacht ik, als die van mij maar niet zo opdroogt. Terwijl ik mijmerde over hoe ik dit in de toekomst allemaal zou aanpakken, stapte de moeder met een paar ferme passen op het monster af. Nu zul je het krijgen, gokte ik; een bulderend ‘stop daarmee!’ of op zijn minst een iets te felle ruk aan dat maaiende armpje. Maar niks van dat alles. In haar kordate tred pakte ze een voetbal van de grond, stopte die in zijn handen en zei: “Kijk maar eens of je die in dat goal daar geschopt krijgt.” Het duivelskind vergat het blikje stante pede, huppelde naar het voetbalplaatsje verderop en speelde – let op – líef verder. Moeder gooide het blikje in de prullenbak, richtte haar aandacht op haar kind in de wagen en hulde de kinderboerderij in een bijna serene rust. Ik keek verbouwereerd toe. Wow, zo zou ik het ook doen later.

Tirade
Het is zondagochtend, een kleine negen jaar later, als ik wakker word van een harde klap in de woonkamer. Jongste zet het op een brullen, oudste schreeuwt er woest overheen en hond blaft van schrik de buren wakker. Ik kijk op de wekker: 6.30 uur. Allemensen. Hoe oud zijn ze nou helemaal? Is het nu echt te veel gevraagd gewoon rustig tv te gaan kijken als je echt niet meer kunt slapen? En trouwens: de regel is niet opstaan voor zeven uur uur. Ik stuif naar beneden en gooi de deur naar de woonkamer open. “Zijn jullie helemaal gek geworden?”, schreeuw ik. “Het is zondagochtend, wat is hier aan de hand?” Mijn slaapstem maakt dat mijn gegil nog hysterischer klinkt dan ik al ben en mijn kapsel ziet eruit als dat van Cruella de Vil. Ik moet er belachelijk uitzien. Mijn twintig stappenplannen naar positief ouderschap hebben voor elk van de overtredingen vast waslijsten met hoe dit vooral ‘correct’ en ‘positief’ aan te pakken. Maar voor ik het doorheb, barst ik uit in een tirade die niets weg heeft van mijn positieve opvattingen. “Jullie luisteren ook nóóit.”

Lees het hele artikel in Kek Mama 09-2015. Online bestellen doe je hier.