Thuis bij Marieke is het soms net het hoofdkantoor van de Verenigde Naties. “Mijn man en ik onderhandelen over alles, echt alles.”

Dinsdagavond 23.00 uur en Simon heeft een goed idee. “Als jij mijn overhemd strijkt, leg ik vast mijn kleren voor morgen klaar.” Eh... sorry? Simon wijst mij erop dat hij net de hond heeft uitgelaten en zijn schoenen heeft gepoetst. Ik rol demonstratief met mijn ogen en begin aan een uitleg waarom ik dat dus niet van plan ben. Want: what’s in it for me? Bovendien: als Simon een halfuur geleden al van de bank was gekomen in plaats van nutteloos naar zijn telefoon te blijven staren, hadden die kleren allang klaar gelegen, hing er een strakgestreken overhemd aan een hangertje en stonden we allebei met frisgepoetste tanden klaar om naar bed te gaan. Simon wijst mij erop dat hij net de hond heeft uitgelaten en zijn schoenen heeft gepoetst. Twee hele taken, waarvan ik vind dat de laatste niet thuishoort op het lijstje, want wat heb ik aan gepoetste schoenen die niet van mij zijn? Ik heb trouwens vanavond dochter Madelief in bad gedaan én in bed gestopt. Drie uur geleden, maar toch. Simon vindt dat geen taak (“Zij is ons kind”), maar dat hij haar vandaag niet alleen naar de crèche heeft gebracht, maar haar ook nog heeft opgehaald, telt dan weer wel. O, en net, toen heeft hij ook nog alle deuren op slot gedraaid. Nou, nou. Zal ik inbrengen dat ik het licht heb uitgedaan?

Onderhandelingstafel
Zuchtend pak ik de strijkplank – dit soort discussies eindigt er meestal mee dat ik de strijkplank pak – terwijl Simon mokkend naar de badkamer verdwijnt. Met veel bozig vertoon begin ik dat shirt te strijken. Ondertussen vraag ik me vertwijfeld af wanneer mijn relatie precies is veranderd in een onderhandelingstafel. Was het toen Madelief werd geboren en ons dagelijkse takenpakket fors werd uitgebreid? Of verzandden we daarvoor  ook al in ‘ja maar ik’-gebeden zonder end? Dat laatste is het geval, moet ik toegeven, maar toen viel het niet zo op, want er was nou eenmaal minder te doen in meer tijd. Ik heb weleens gehoord dat het een goede truc is je tijd als een taart te zien, die je verdeelt in punten die je bezigheden moeten voorstellen. Als je partner dat ook doet, is het vervolgens een kwestie van taarten vergelijken om te zien waar het wringt. De knelpunten vragen vervolgens om overleg. Puike tip, maar waarom draait dat overleg in de praktijk uit op onderhandelingen die thuishoren bij de Verenigde Naties in plaats van aan de eettafel van onze twee-onder-éénkapper?

Lees het hele verhaal in Kek Mama 06-2015. Wil je deze editie online en zonder verzendkosten bestellen? Dat kan hier.