Een baby op de rug, een peuter in de draagzak en een grote dochter die dapper meeliep. Fenna en Ruud Egberink gingen vorig jaar backpacken met het hele gezin.

“Ruud en ik gingen op reis met de gedachte: we willen graag veel van Indonesië zien, maar als dat niet lukt, hebben we ook een leuke vakantie. Als je met drie kinderen reist, bepalen zij het tempo. Hebben zij een dag geen zin, dan zullen wij het rustig aan moeten doen. We lazen dat advies ook tijdens onze voorbereiding. ‘En tempels zijn natuurlijk geen optie’ stond er dan bij. Naast allerlei tips voor grote malls met speeltuinen. Gelukkig bleek al snel dat onze kinderen de grootste tempelfans waren. Dat vonden ze grote speeltuinen, met al die trappen en richels om op te klimmen en standbeelden waar ze hele verhalen bij bedachten. Ze probeerden de hiëroglyfen in de hindoetempels te ontrafelen – dat waren spannende raadsels.

Toen onze oudste dochter Juliette bijna drie jaar was, zijn we met haar door Thailand, Maleisië en Singapore gereisd. Dat ging zo goed dat we na de komst van Noah opnieuw zoiets wilden doen. Ruud en ik houden van backpacken, het is iets wat we onze kinderen willen meegeven. Noah bleek een minder makkelijke reiziger dan Juul, die altijd met iedereen contact maakt en alles leuk vindt. Hij kan wat eenkennig zijn en zet soms ineens z’n hakken in het zand. We hebben daarom onze poging opgegeven en even gewacht. Toen onze Quinn een jaar was, wisten we: nu moet het gebeuren. Juliette was zeven, Noah drieënhalf. Hij paste nog net in een peuterdraagzak. Wel zo fijn als hij moe werd, of eigenwijs zou besluiten vijf weken lang niet te lopen.

Hiken met kinderen ging ook wonderbaarlijk goed. Sterker nog: hoe onbegaanbaarder
de weg, hoe leuker ze het vonden. Je kon Noah niet blijer maken dan met een tocht door de jungle; bij de eerste helling begon hij al te juichen. Rijstvelden waren daarentegen totaal niet aan hem besteed. Niets te klauteren, veel te saai. Het was een van de vele dingen die ik van tevoren niet aan had zien komen. Net zoals de reacties van de lokale bevolking. Natuurlijk had ik wel verwacht dat we een bezienswaardigheid zouden zijn met onze blonde dochter en blozende baby, maar dat Noah ook zo veel aandacht zou krijgen, was een verrassing. Hij is de oudste zoon, dat is daar van grote waarde. Al werd het hem soms wel een beetje te veel, al die mensen die hem wilden aanraken. Ze vonden het vaak alleen maar schattig als hij ‘nee’ zei. Ruud kreeg ook steeds de duimen omhoog: twee zoons – dat had hij goed voor elkaar.

Lees het hele reisverhaal in Kek Mama 01-2016. Bestel hier online.